Grupa szpico w myśliwskich obejmuje kilkanaście odmian. W Polsce używane są:

  • karelski pies niedźwiedzi,
  • łajka wschodniosyberyjska,
  • łajka zachodniosyberyjska.

Wszystkie odznaczają się jednakowymi cechami psychicznymi, a różnią się przede wszystkim uniaszczeniem i wzrostem. Wykazują doskonale rozwinięty instynktmy śliwski. Ich węch, słuch i wzrok są bardzo czułe. Przy tropieniu zwierzyny posługują się tymi zmysłami w jednako wyru stopniu i równocześnie, ponieważ, w przeciwieństwie do innych psów myśliwskich, majądoskonale rozwinięty wzrok. Tropiąc obserwują nie tylko sferę przyziemną, ale zwracają uwagę również na korony drzew, w których także może ukrywać się zwierzyna. Spostrzeżoną, umiejscowioną zwierzynę oszczekują, a także prowadzą, gdy przeskakuje ona z drzewa na drzewo. Potrafią posługiwać się górnym i dolnym wiatrem. Odznaczają się dużą odwagą, ciętością, potrafią osaczyć łosia, dzika, a nawet niedźwiedzia, ustawicznie głosząc, jednakże bezpośrednio niechętnie atakują. Nie stronią od pracy w wodzie, chociaż nie jest to ich właściwe środowisko. Są niezwykle wytrzymałe, pracują nawet w najtrudniejszych warunkach terenowych. Obfita sierść zabezpiecza je przed trudnymi warunkami atmosferycznymi, urazami w gąszczach leśnych i ostrymi szuwarami wodnymi. Dolny wiatr pozwala im doskonale pracować na sfarbowanym tropie zwierzyny grubej.
Łajki to psy wszechstronne, pracujące dobrze w polu, w wodzie i w lesie. W Polsce używa się ich jako płochaczy, dzikarzy i tropowców. W Rosji używane są do polowań na zwierzęta futerkowe, grubego zwierza oraz jako tropowce i płochacze. W szkoleniu nic są łatwe ze względu na dużą indywidualność.