Wszystko dla psów

Ubranie dla psa Ubrania dla psów

Jest to grupa psów bardzo różnych ras, ujętych w spisie ras FCI, przystosowanych cechami wrodzonymi i eksterierowymi do bezpośredniej pracy z dzikami. Pracę bezpośrednią należy rozumieć jako znalezienie dzików w gąszczach leśnych, atakowanie ich i osaczanie.

Większość psów myśliwskich, przyuczonych do pracy na sfarbowanym tropie, może doprowadzić do rannego lub ubitego dzika, jednak nic może być używana jako psy bezpośrednio atakujące dziki. Charakterystyczne, wrodzone cechy dzikarzato ostrość, odwaga, waleczność, ciętość, szybkość, skoczność i zręczność w akcji, ciągłość w oszczekiwaniu oraz, co jest niezwykle ważne, niewielki wzrost. Pies wysoki, o ciężkiej budowie, nie ma szans odskoku przed błyskawicznym atakiem dzika w gąszczach czy zagajnikach, w których dolne gałęzie sosnen czy świerków tworzą niewielki prześwit wolnej przestrzeni. Dla masy ciała dzika te niskie gałęzie nic stanowią przeszkody w poruszaniu się i ataku, dla dużego zaś wzrostem psa są przeszkodą, która najczęściej jest przyczyną jego śmierci. Również zbyt wolny odskok ciężkiego psa kończy się tragicznie. Szybkość ataku dzika, o tak przecież potężnej masie ciała, lekkie zdawałoby się zaczepienie psa tabakierą czy orężem, jest ogromnie niebezpieczne. Dlatego właśnie do polowań na dziki używa się psów o specjalnych predyspozycjachi niewielkich wzrostem, głównie terierów, jamników, łajek, ogarów polskich, gończych polskich, wachtelhundów. Z wymienionych ras większe są airedale teriery, łajki, ogary i gończe polskie oraz wachtelhundy. Większy wzrost determinuje sposób zachowania się psów w osaczeniu dzika. Przeważnie nie atakują one wprost, lecz oszczekują z bezpiecznej odległości.

Niezależnie od faktu, że instynkt tych psów, a następnie praktyka, ostrzega je przed niebezpieczeństwem bezpośredniego ataku na dzika, wskazane jest łączyć je w polowaniu z terierami, które są niezastąpione w bezpośrednim atakowaniu. Dzikarzc zawsze powinny pracować w parze lub slorze. Jeden pies lub psy atakują, dzika z lyłu, nalomiast pies znajdujący się z przodu pozoruje atak błyskawicznie odskakując. W ten sposób psy potrafią osadzić dzika w miejscu.

Należy zatem pamiętać, że polowanie na dziki z dużymi psami, nie przystosowanymi do tego typu polowań, kończy się wcześniej czy później tragicznie dla psa.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • Grupa psów gończych

    Ras psów gończych jest wicie. W Polsce używane są przede wszystkim nasze rodzime psy gończe, to jest ogar polski i gończy polski -obydwa krótkowłose.

    W Europie używa się jeszcze kilku ras psów gończych: w Anglii służą najczęściej do polowań „par torcc” (konno ze złaja psów) beagle i foxhundy, w Austrii najbardziej znane są szorstkowłose ogary styryjskie oraz tyrolskie i karynckie, w Słowacji – ogar słowacki fkopov). w Niemczech zachował się jamnik ogończy (Dachsbracke).
    Psy gończe najczęściej używane są w krajach, w których tereny myśliwskie są trudne, górzyste, gdyż w takich terenach są one niezwykle przydatne.

    Ogar polski i gończy polski to stare rasy polskie, które prawie zanikły. Dopiero w latach sześćdziesiątych naszego stulecia rozpoczęto sta-rani a o odrodzenie ogara polskiego, a obecnie odbudowuje się rasę gończych polskich. Ogary polskie są większe, gończe polskie trochę niższe, o nieco odmiennym umaszczeniu. Są to psy goniące zwierzynę z oszcze-kiwaniem po ciepłym tropie lub Lina oko”. Używane są u nas obecnie w terenach górzystych do polowań indywidualnych i zbiorowych na gru-bego zwierza, przede wszystkim na dziki, również na rysic i wilki, z wyłączeniem zwierzyny płowej; także na lisy i zające. Na terenach nizinnych polujesięznimiindywidualnieizbiorowo na tę samązwicrzynę. co w łowiskach górskich, z wyłączeniem zajęcy. Regulamin PZŁ nie zezwala na polowanie zajęcze przy pomocy gończych, poza górami.

    Ogary to psy o specyficznych cechach. Posiadają silnie rozwinięty instynkt łowiecki oraz dużą pasję, które wyrażają się głośnym gonem po tropie zwierzyny. Właśnie to granie ogarów jest niezwykle charakterystyczne, pożądane i konieczne dla wszystkich gończych; psy „milezki” są w tego typu polowaniach-nieużyteczne i powinny być eliminowane z hodowli.

    Ogary mają doskonale rozwinięty zmysł orientacji, który pozwala im wrócić bezbłędnie z gonu do miejsca, z którego gon rozpoczęły. Muszą mieć odpowiednią ciętość, by móc zdławiać. np. rannego lisa. Dzika nie atakują bezpośrednio, ale z oszczekiwaniem. nieustępliwie ciągną jego tropem. Złaja ogarów- potrafi dzika umiejscowić.

    Po ruszeniu zająca lub lisa ciągną ich tropem nic za szybko, ale nieustępliwie, ustawicznie grając, zmuszając zwierzynę do ciągłej, dalszej ucieczki. Są niezmordowane w pogoni, która nieraz odbywa się w bardzo trudnym terenie. Ich budowa i mechanika ruchu muszą być doskonałe, by podołać takim wysiłkom. Zając ruszony z kotliny, umykając przed psem, robi wielkie koło i w końcu wraca do miejsca, z którego został ruszony. Również i lis, uciekając przed pogonią, wraca w końcu na swój teren, gdzie ma swoją norę, w której będzie chciał się ukryć. Te skłonności zająca i lisa do powrotu na teren, z którego zostały ruszone, wykorzystują myśliwi wyczekując w pobliżu kotliny lub na przesmykach, którymi zając czy lis mogą wracać. Zając jest mistrzem w myleniu swoich tropów i tylko ogary są zdolne rozszyfrować jego zwodnicze ślady, zmuszając go do dalszej ucieczki.

    U ogarów niezwykle ceni się melodyjność i częstotliwość grania, które informuje jednocześnie myśliwych, jak przebiega gon i za jaką zwierzyną idą gończe.
    W polowaniu na dziki ogar niechętnie atakuje bezpośrednio, natomiast będzie je oszczekiwał z pewnej odległości, prowadząc zaś uchodzącego czy rannego, będzie głosił. Ogar jest stosunkowo dużym, wysokim psem i w związku z tym ma trudności w odskoku w gęstych zagajnikach, przy błyskawicznym ataku dzika. Instynkt mu podpowiada, że nic powinien znaleźć się w bezpośrednim zasięgu ataku dzika.
    Przydatność ogarów w tego typu polowaniach nizinnych jest ograniczona, przy czym ich użyteczność wzrasta w zimie, przy grubej pokrywie śnieżnej. Natomiast w terenach górzystych, szczególnie w okresie zimowym, ogary są niezastąpione. Powinny jednak pracować nie pojedynczo, lecz w parze (dwa psy tej samej płci), w sforze (dwa psy różnej pici) lub złai (trzy i więcej psów różnej płci).

    Często u nas myli się zasady pracy posokowców i ogarów, podaję więc różnice w ich pracy.
    Posokowiec powinien doprowadzić myśliwego do postrzelonej zwierzyny grubej nawet po zimnym tropie, to jest nawet po 30-40 godzinach od momentu strzału. Ogar ma podejmować gorący trop zwierzyny zdrowej: zająca, lisa. a spośród zwierzyny grubej dzika, wilka, rysia. Od gończych wymaga się szerokich chodów w galopie, od posokowców powolnego tropieniaz nosem przy ziemi. Posokowiec powinien interesować się wyłącznie zwierzyną płową (prócz sarny) i ewentualnie czarną, gończy powinien respektować zwierzynę płową oraz ignorować tropy zimne, Inna sprawa, że ogar potrafi dojść po ciepłym tropie postrzałka dzika i osaczyć go.
    W szkoleniu ogary nie są łatwe, choćby i z tego względu, że nie możnasobiepozwolićnazbyt ostrą tresurę, by nie zabić indywidualności psa, która dla ogarów jest nieodzowna.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • TERIER WALIJSKI

    Ten niedaleki krewny foksteriera szorstkowłosego (główna różnica dotyczy maści) jest jedną z najstarszych ras terierów hodowanych na Wyspach Brytyjskich. Jego przodkowie doskonale pełnili służbę jako psy stróżujące. Używany był również często do polowań; dobrze aportuje ptactwo wodne, świetnie pływa, lubi wodę. Nie ustępuje innym terierom w polowaniu na szkodniki. Nie odczuwa strachu, lecz jest mniej awanturniczy od swoich kuzynów. W domu jest spokojniejszy od foksteriera szorstkowłosego, choć zawsze wesoły i żywy. Do swego pana bardzo się przywiązuje, jest mu posłuszny i zgodny. Jego miły charakter, karność, zahartowanie i odporność czynią go doskonałym psem domowym, stosunkowo łat-wym do utrzymania. Jest niedużego wzrostu: 35—40 cm.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • Bullterrier

    Jego dawni przodkowie używani byli głównie do psich walk. Obecnie dzięki odpowiedniej hodowli zyskuje coraz większą popularność. Jest bowiem dobrym towa-rzyszem i ciętym obrońcą. Należy jednak ostrzec początkujących amatorów tej rasy, iż jest to wyjątkowy indywidualista o trudnym charakterze. Wymaga silnego, opanowanego kierowania. Ma skłonności do atakowania innych psów. Sprawdził się dzięki swej ciętości jako dobry pomocnik przy polowaniu na dziki, a jego niezły węch pomaga mu z dobrym skutkiem w tropieniu zwierzyny. Jest psem śmiałym, zdecydowanym i trudno mu odmówić inteligencji. Należy jednak pamiętać o odpowiednim utrzymaniu go w karności ze względu na jego zbyt wybujały temperament. Jest odporny i wytrwały. Wzrostem sięga 35—40 cm.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • Bullmastiff

    Bullmastiff to pies pochodzący z Anglii, uzyskany ze skrzyżowania mastiffa z buldogiem. Dzięki temu połączeniu jest znacznie lżejszy i mniejszy od wielkiego mastiffa. W swej ojczyźnie używany jest jako pies towarzyszący i obrończy. Nie wykazuje skłonności do ucieczek i polowań na zwierzynę, a więc bywa pomocny w walce z kłusownikami. Ponieważ charakteryzuje się dobrym węchem używa się go także do tropienia zwierząt i odnajdywania śladów. Obecnie najczęściej spełnia rolę dobrego stróża w samotnych domach. Jest opanowany i odważny. Jego ruchliwość łączy się z wytrwałością. Jest czujnym obrońcą o wzroście 60—70 cm.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • Alaskan malamute

    Alaskan malamute należy do psów o silnej budowie, wzbudzających respekt samym wyglądem i oddających ludziom różne usługi. Wykorzystany jest do stróżowania, polowania, ale przede wszystkim jako pies pociągowy do zaprzęgów eskimoskich. Psy te wraz ze swymi kuzynami (np. husky, psy eskimoskie, samoyedy) biorą udział w sportach biegowych z saniami. Istnieją specjalne regulaminy poszczególnych zawodów. Przewodnik nie używa nigdy bata ani innych bodźców za wyjątkiem głosu. Alaskan malamute znosi bardzo niskie temperatury, gdyż jego gęste futro chroni go przed mrozem. Jest psem żwawym o wesołym usposobieniu i dużej wytrwałości. Jego wzrost ok. 60 cm.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • Sybskrybuj

    Linki

    Panel klienta